فراخوان کارزار خلع‌سلاح راین‌متال – ۲۰۲۶

مبارزه علیه جنگ‌افروزان

برای باز‌پس‌گیری آینده!

ترجمه: کلکتیو رود

تیر ۱۴۰۵

فراخوان کارزار خلع‌سلاح راین‌متال – ۲۰۲۶

مبارزه علیه جنگ‌افروزان – برای باز‌پس‌گیری آینده!

۱ تا ۶ سپتامبر: اردوی سالانه‌ی کارزار «خلع‌سلاح راین‌متال» در کُلن

۲۴ تا ۲۶ سپتامبر: اقدام اعتراضیِ مشترک علیه مانور ناتو در هامبورگ

ما علیه صنعت تسلیحات، جنگ‌افروزی و نظامی‌سازی اعلام پیکار می‌کنیم!

از زمان برگزاری اردوی ما در تابستان گذشته، جهان بیش از پیش در آتش جنگ فرو رفته است و پیامدهایش را ما نیز در آلمان با تمام وجود احساس می‌کنیم۰ جنگ‌افروزان جهان را به آتش کشیده‌اند. ایالات متحده، همراه با اسرائیل، به ایران حمله کرد. هر روز تصاویر بمباران را در اخبار می‌بینیم؛ بیمارستان‌ها و مدرسه‌هایی که هدف قرار می‌گیرند؛ انبارهای سوختی که آتش‌سوزی‌شان تنها طی دو هفته، بیش از مجموع ۸۰ کشور جهان گاز گلخانه‌ای تولید کرده است. نسل‌کشی در فلسطین نیز با بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن ادامه دارد. در ماه ژانویه، بسیاری در حمایت از روژاوا، خودگردانی شمال و شرق سوریه، به خیابان‌ها آمدند. رژیم اسلام‌گرای سوریه، با پشتیبانی قدرت‌های غربی، تهاجمی گسترده علیه مردمی را آغاز کرد که به جهان نشان داده‌اند انقلاب فقط یک رؤیا نیست، بلکه واقعیتی زنده و جاری است.

فشارها روزبه‌روز بیشتر می‌شوند، زیرا ناتو برای حفظ جایگاه قدرت خود در جهان می‌جنگد. برای این منظور، سرمایه‌داری می‌خواهد و ناگزیر است سلطه‌ی خود را – با بی‌رحمانه‌ترین شیوه‌ها – بر خاورمیانه تحمیل کند. برای گشودن مسیرهای تازه‌ی تجارت، ملت‌های این مناطق را به خاک‌وخون می‌کشند. چهره‌ی واقعی این نظم هر روز عیان‌تر می‌شود: برای پول و قدرت، می‌کُشند؛ به بردگی می‌کشانند؛ تجاوز می‌کنند؛ انسان‌ها را به وادی فقر می‌رانند و از سرزمین‌هایشان اخراج می‌کنند.

در این روند، جایگاه آلمان – به‌عنوان پیشگام سازمان ناتو در اروپا – هر روز آشکارتر می‌شود. فریدریش مرتس و وزیر جنگ کابینه‌اش، بوریس پیستوریوس، می‌خواهند آلمان را برای جنگ آماده کنند و رؤیای «بزرگ‌ترین ارتش متعارف اروپا» را در سر می‌پرورانند. هم‌زمان، هزینه‌های معیشت هر روز بالاتر می‌رود و کاهش بودجه در همه‌ی حوزه‌های اجتماعی به سیاستِ دائمیِ دولت بدل شده است. جوانان از خود می‌پرسند: وقتی قرار است به اجبار به جبهه‌ی جنگ فرستاده شوند، وقتی تأمین حتی ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی دیگر از توان خریدشان خارج است، اصلاً برای چه باید زندگی کرد؟ وقتی در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی مستمرا شاهدیم که در آلمان تقریباً هر روز زنی به قتل می‌رسد؛ مردان قدرتمند جهان شبکه‌های تجاوز و سوءاستفاده‌ی جنسی برپا می‌کنند؛ انسان‌ها در مرزها کشته می‌شوند؛ نسل‌کشی‌ها بی‌ هیچ مانعی ادامه می‌یابند؛ دولت‌ها با اتکا به قدرت نظامی هر آنچه را بخواهند تحمیل می‌کنند؛ و حتی هولناک‌ترین جنگ‌ها با خونسردی توجیه می‌شوند، جوانان از خود می‌پرسند جهان آینده قرار است چه جهانی باشد؟

همه‌چیز در خدمت جنگ قرار گرفته است: کارخانه‌ها، مدارس، تبلیغات، بیمارستان‌ها و همه‌ی حوزه‌های دیگر. نظامی‌سازی فقط به‌معنای تولید انبوه سلاح و صادرات آنها نیست؛ بلکه به‌معنای بسیج و آماده‌سازی تمامی عرصه‌های زندگی برای جنگ است. هرکس گمان می‌کند این روند بدون مقاومت ما ادامه خواهد یافت، سخت در اشتباه است. جنبش ضدنظامی‌گریِ (آنتی میلیتاریسم) ما نشان داده است که ما اجازه نخواهیم داد این وضعیت بی‌پاسخ بماند؛ بلکه در کنار یکدیگر خواهیم ایستاد و مبارزه خواهیم کرد. ما در همبستگی با فلسطین، با جنبش آزادی‌خواهی کُردستان، با دانش‌آموزان اعتصابیِ معترض به خدمت اجباری سربازی، با اعتراض‌ها علیه اداره‌ی اخراج مهاجران (ICE) در آمریکا و نیز علیه پروژه‌ی مرزی و پناهجوستیز اتحادیه‌ی اروپا (Frontex)، شانه‌به‌شانه مبارزه می‌کنیم. ما علیه خشونت نژادپرستانه و زن‌کشی مبارزه می‌کنیم؛ امتناع و خرابکاری می‌کنیم؛ اعتراض می‌کنیم؛ و اعتصاب می‌کنیم.

امسال، با برپایی اردوی سالانه‌ی خود در شهر کلن و روزهای اقدام اعتراضی در هامبورگ، موضعی روشن علیه جنگ و برای صلح می‌گیریم. سال گذشته نشان دادیم که بخشی مصمم و مبارز از یک جنبش ضدجنگِ هستیم. امسال نیز به کلن، هامبورگ و سراسر جهان امید و جسارت خواهیم بخشید و نشان خواهیم داد که مقاومت امکان‌پذیر است؛ و اینکه می‌توان این جنگ‌ها را متوقف کرد. اینکه چگونه می‌خواهیم به این هدف برسیم، موضوعی‌ست که با هم درباره‌اش گفت‌وگو خواهیم کرد؛ پرسش‌های اساسی را مطرح خواهیم کرد و در عین حال، برای آن‌ها پاسخ‌هایی نیز خواهیم جست. ما نه‌تنها نشان می‌دهیم علیه چه چیزهایی مبارزه می‌کنیم، بلکه تصویری از آنچه می‌خواهیم بسازیم نیز ارائه می‌دهیم: ازطریق کنش‌های جمعی، آموزش، بحث و گفت‌وگو، فرهنگ، و زیست مشترکِ همبسته و مبتنی بر هم‌یاری. با اقدام‌های اعتراضی در ماه سپتامبر، ماشین جنگ و تبلیغات جنگ‌طلبانه را مستقیماً به چالش خواهیم کشید و اعتراض خود را به خیابان‌ها خواهیم برد. اجازه نخواهیم داد که تولید تسلیحات، تحرکات ارتش آلمان و روند عادی‌سازیِ نظامی‌گری در کلن بی‌هیچ مزاحمتی ادامه پیدا کنند. همچنین می‌خواهیم مانع از آن شویم که مانور ناتو در هامبورگ مطابق برنامه‌ریزی انجام شود.

در هر دو شهر، فعالان جنبش‌های چپ و انقلابی و ضدمیلیتاریستی گرد هم خواهند آمد تا مبارزه علیه جنگ‌ها و نظامی‌سازی در آلمان را به‌طور مشترک پیش ببرند. در کنار یکدیگر تجربه خواهیم کرد؛ از یکدیگر خواهیم آموخت؛ و توان جمعی‌مان را تقویت خواهیم کرد. اردوی سالانه و روزهای اقدام اعتراضی به بخشی از زندگی این شهرها تبدیل خواهند شد. از همه‌ی مردم کلن و هامبورگ، و از همه‌ی مخالفان نظامی‌گری، فارغ از اینکه اهل کجا هستند، صمیمانه دعوت می‌کنیم که به ما بپیوندند، دراین برنامه‌‌ها مشارکت کنند و همراه با ما در برابر جنگ‌افروزان بایستند.

ما، به‌عنوان مخالفان جنگ، باید ماشین جنگ را در هر جایی که به پیش رانده می‌شود، متوقف کنیم. درست به‌همین دلیل، امسال راهی هامبورگ می‌شویم. ارتش آلمان برای سومین‌بار قصد دارد بزرگ‌ترین مانور دفاعیِ «همکاری‌های غیرنظامی-نظامی» از زمان پایان جنگ سرد را در آلمان برگزار کند. مانور ناتو با نام «رد استورم چارلی1» بازتاب تشدید روند نظامی‌سازی‌ست؛ آن هم آشکارا، در برابر چشمان ساکنان شهر میلیونی هامبورگ. طبق اعلام رسمی، در این مانور، نهادهای گوناگونی مشارکت خواهند داشت: نیروهای امداد و نجات، مراکز کاریابی، ارتش، پلیس، آتش‌نشانی، سازمان امداد فنی و دیگر نهادهای دولتی. همچنین برنامه‌ها و تمرین‌هایی برای سرکوب شورش‌ها در دستور کار دولت قرار دارد. ارتش آلمان تمرین می‌کند که چگونه نیروهای نظامی را به‌سوی روسیه منتقل کند، زیرا آلمان به محور اصلی انتقال نیرو و تجهیزات نظامی به شرق اروپا تبدیل شده است. آنچه اینجا تمرین می‌شود، سناریویی مربوط به آینده‌ای دور و خیالی نیست، بلکه واقعیتی‌ست که هر روز بیش از پیش به ما نزدیک می‌شود.

در شهر کلن نیز دقیقاً از جایی ادامه خواهیم داد که سال گذشته به پایان بردیم: در ابتدای امسال، از پادگان کلن برای همه‌ی جوانان ۱۸ ساله‌ نامه‌هایی ارسال شد. کلن به نقطه‌ی کانونیِ طرح‌های جاری برای تحمیل خدمت اجباری سربازی تبدیل شده است. جوانان در آلمان نشان داده‌اند که نمی‌خواهند در جبهه بمیرند یا علیه دیگر جوانان بجنگند. ما امسال نیز این مقاومت را پی می‌گیریم. در شهر کلن و اطراف آن، شرکت‌های تسلیحاتی متعددی فعالیت دارند؛ از جمله بزرگ‌ترین شرکت تسلیحاتی آلمان، «راین‌متال». تحت مدیریت آرمین پاپرگر2، این شرکت تجسم عینی همان چیزی‌ست که ما با آن مبارزه می‌کنیم، چون مستقیماً به آنچه ما از آن دفاع می‌کنیم حمله می‌کند. افزایش شدید سود این شرکت از زمان آغاز جنگ اوکراین نشان‌دهنده‌ی منافع مالی جنگ است: سود آنان بر پایه‌ی جان انسان‌ها تامین می‌شود؛ به‌ویژه جان جوانان و زنان.

ما البته هنوز حسابی تسویه‌نشده از سال قبل داریم: چون ما سرکوب وحشیانه‌ی تظاهرات‌مان [در کلن] و موج سرکوب‌های بعدی را به‌سادگی نخواهیم پذیرفت. هیچ سرکوبی نمی‌تواند ما را تضعیف و خاموش کند، زیرا روح مقاومت و امید ما هیچ‌گاه نشکسته است و همچنان استوار باقی مانده است.

ما بازمی‌گردیم! چه در کلن، و چه در هامبورگ: علیه جنگ‌افروزان، و برای بازپس‌گیریِ آینده‌‌مان!

کارزار خلع‌سلاح راین‌متال

آوریل ۲۰۲۶


پی‌نوشت:

این متن ترجمه‌ای‌ست از فراخوان کارزار «خلع‌سلاح راین‌متال» برای سال ۲۰۲۶. ترجمه‌ی فارسی توسط «کلکتیو رود» انجام شده است. متن اصلیِ آلمانی در نشانی زیر قابل دسترسی‌ست:

Dieser Aufruf in Deutsch, Englisch, Spanisch, Französisch, Kurdisch, Türkisch, Arabisch, Griechisch und in Polnisch